Yefpraksiaya's Natalie

Natalie is geboren op 6 januari 1994 en zij is overleden op 3 februari 2009.

Het was altijd moeilijk om Natalie los te zien van Nikita, Natalie en Nikita hoorden gewoon samen. Maar in maart 2005 is Nikita overleden op 11 jarige leeftijd. En toen bleef Natalie alleen achter. Van ons eerste nestje konden wij geen afstand doen. Daarom hebben wij twee poesjes uit dit nestje gehouden. Eén poesje; Anouk mocht naar mijn zus, en het enige katertje Yoerie mocht bij mijn moeder wonen.In eerste instantie wilden we graag een keer een nestje met onze Natalie, maar daar hebben we later vanaf gezien. Natalie is een schat van een kat, ze is ook een echte knuffel (hoe kan het ook anders?)

Samen met Nikita heeft ze heel wat ondeugende streken uitgehaald. Waar de een was was de ander. Zoals iedereen misschien wel weet zoekt een poes of kater zijn eigen mens uit. En voor Natalie was dat onze Marjon. Het was dan ook te verwachten dat Marjon toen zij op kamers ging wonen heel graag Natalie mee wilde nemen. We zagen erg op tegen de lange reis in de auto, want Natalie houdt niet van autorijden. Zo gauw ze in het reismandje moet plast ze van zich af. En in de auto miauwt ze alles aan elkaar. Toch viel de rit naar Den Haag ons heel erg mee. Ze lag het meest van de reis lekker te slapen. Ze hoefde niet echt te wennen, met Marjon bij haar vond ze alles prima.

Natalie heeft ongeveer een half jaar bij Marjon gewoond en daarna woonde ze weer bij ons omdat ze erg ziek was. Ze had nierfalen en keelkanker en daardoor had ze achteraf ook problemen gekregen met haar oortje en was haar gezichtje aan één kant verlamd. Een paar keer per dag moesten wij haar oogje druppelen omdat ze hem niet meer dicht kon doen. Ze had vrij regelmatig oorontsteking waar ze dan weer een antibiotica kuurtje voor kreeg. (de gehoorbeentjes zijn verwijderd en het trommelvlies ontbrak door een operatie) Toch was ze niet echt zielig, ze had plezier in haar leventje. Maar het hield wel in dat wij haar de tijd die haar nog restte dubbel verwenden. Ze kreeg alleen maar dingen die ze heel erg lekker vond. Ze heeft de tijd die onze dierenarts haar 'gegeven' heeft gelukkig overschreden. Daarom noemde onze dierenarts haar in sept '08, een wonderpoes

Op 3 februari 2009 is onze Natalie overleden.

Het ging een weekje iets minder goed met Natalie, maar de afgelopen tijd hadden we het vaker meegemaakt. Meestal was er dan weer een oorontsteking op komst. Ze lag wat meer in haar mandje of in de babyweegschaal (een favoriet plekje van haar). Ze viel langzaam maar zeker iets af, ze at wat minder. Maar ik dacht dat het aan haar nieuwe medicijnen lag, dat we op haar natte voer konden doen (voor het nierfalen). . En achteraf heb ik er spijt van. Want daardoor heb ik wel de indruk dat ik misschien een verkeerde conclusie heb getrokken. Een paar dagen geleden was ik weer begonnen om Natalie een antibiotica kuurtje te geven. En met het goedje op haar eten waren we al gestopt. De antibiotica leek goed aan te slaan, ze begon zelf weer meer te roepen zoals wij van haar gewend waren. Ze zat zelfs de morgen voor haar overlijden voor het raam toen Jan naar zijn werk ging. Ze miauwde hard zodat hij haar zou horen. Ze 'zwaaide' hem voor de laatste keer vaarwel toen hij naar zijn werk ging. Iedere morgen ging Jan als eerste bij Natalie kijken en gaf haar een lekker hapje, dat hij de laatste tijd extra fijn prakte zodat zij het goed zou kunnen eten. Hij druppelde haar oogje en als ik opstond deed ik de rest voor haar. En als Jan thuis kwam van zijn werk, dan riep Natalie al van verre. Ze verwachtte van Jan dat hij eerst naar boven kwam om haar te begroeten. Dan kon ook niet anders want ze bleef net zolang roepen totdat hij zich liet zien. Iedere avond was er ook een speciaal ritueel. Jan druppelde haar oogje en gaf haar weer een hapje en ik gaf haar de pijnstillers en de benacor en de rest. Dan nog even een extra knuffel en dan slapen. Als we toevallig 's nachts een keer uit bed gingen hoorde zij ons direct en dan moesten we even bij haar komen kijken. Dan gaf ik haar meestal een snoepje en dan kon ik weer gaan slapen. Af en toe nam ze er geen genoegen mee, en eiste ze dat ik haar een lekker kuipje open maakte. En ach, dan stapte ik mijn bed nog een keer uit en gaf haar dat. Vanmorgen kon ik niet meer liggen van de pijn en stond op een uur of vier op. Ik hoorde Natalie niet, de laatste dagen hoorden wij haar wel eens vaker niet....

Een paar uur later ging de deur open en Jan stapte de kamer binnen. Hij zei alleen maar: Natalie is dood. Het moest even tot mij doordringen. Mijn eerste reactie was: dat kan niet. Maar het kon dus wel. Ik ging naar boven en vond haar verstopt onder een paar mandjes met daaronder een soort donker holletje. Volgens mij was ze nog niet zo heel lang dood, al was ze al wel een beetje stijf. Er zat bloed om haar bekje en haar oogjes waren open zoals ieder kat zijn ogen open heeft als hij is gestorven. Ik pak ons poezenkind op en leg haar op een handdoek op het bed. Ik loop regelmatig bij haar binnen net zo vaak als ik anders bij haar binnen loop om haar even te knuffelen en wat lekkers te geven. Had ik maar een voorgevoel gehad, maar dat heb ik niet. Ik had gisteren geen idee dat ze er vanmorgen niet meer zou zijn. Ik had haar graag in mijn armen gehouden als ze aan haar verre reis zou zijn begonnen. Ik kijk naar de boekenplanken op haar kamertje, ze staan vol. Niet zoals gebruikelijk met boeken, maar met sheba kuipjes, keukenrollen en babybillendoekjes en doosjes medicijnen.

We hadden net speciaal voor haar heel veel kuipjes sheba gekocht. Ik kijk naar de muren, die vol zitten met bloedspetters. Als Natalie met haar kopje schudde dan spetterde de viezigheid in de rondte. Als je bij haar was en ze haar kopje schudde dan moest je oppassen dat je de sputters niet in je gezicht kreeg. Dat was niet fris, maar nooit een reden om haar in te laten slapen. Ze was nog vrolijk en het eten smaakte haar tot voor kort nog zo goed. Ze genoot als ik haar lekker borstelde, ze vond het iets minder als ik haar oortje schoon moest maken. Maar ze stond het wel toe. Morgen gaan we haar begraven in onze tuin. En daarna zal ik haar kamertje schoon gaan maken. Voor de laatste keer zal ik de muren boenen todat ze weer mooi wit zijn. Morgen ruim ik alle kuipjes op en pak de schaaltjes weg, nu nog niet... nog even niet. Alles is Natalie, de hele kamer is Natalie en zelfs als al de muren weer wit en schoon zijn, zullen ze mij altijd het verhaal van Natalie blijven vertellen. De herinnering aan Natalie blijft en zal nooit sterven. En als er een hemel is voor katten, dan wens ik haar daar het allerbeste plekje toe.... Dag lieve Natalie.... Ik hoop dat jij daar je zusje Nikita terug vind.

Terug naar: In Memoriam