Yefpraksiya's Nikita

Nikita is geboren op 6 januari 1994 en ze is overleden op 22 maart 2005.

Onze Nikita was een heel erg lief poesje, op jonge leeftijd had zij gekozen voor onze dochter Monique. Nikita en Monique waren onafscheidelijk. Net zoals Nikita en Natalie onafscheidelijk waren. Af en toe komen de verhalen bij de kinderen over de jonge jaren van Nikita en Natalie weer boven. En nu hoor ik pas dat onze kinderen de beide zusjes, weleens kleertjes aan hebben gedaan. En dat ze op de kamer van Marjon en Monique rondgereden werden in een soort stapelmandje op wieltjes. Beide poesjes vonden alles goed en speelden het spelletje altijd mee. Het was de bedoeling dat Nikita kittentjes zou krijgen. Zij had van de twee zusjes die we hebben gehouden groene ogen. Maar omdat zij een allergie had ontwikkeld tegen met name vis, leek het ons beter niet met deze lijn verder te gaan.

Gelukkig hebben wij onze poezen en katers dan ook in de eerste plaats omdat wij graag katten willen en niet omdat ze kittentjes moeten 'produceren'. Omdat wij pas laat achter de oorzaak van haar allergie kwamen, heeft ze langdurig de pil gehad. Met als gevolg dat zich na haar sterilisatie mammaetumoren hebben ontwikkeld. Ze is in korte tijd twee keer geopereerd.

En toen ze jaren daarna ziek werd, hebben wij de link niet gelegd naar mogelijke uitzaaïngen. Ze hoestte veel, soms zo erg dat we dachten dat ze erin zou blijven. Onze dierenarts heeft allerlei onderzoeken gedaan en weefsel en vocht, van de buitenkant en binnenkant van de longen naar een laboratorium gestuurd. In de tijd dat we op de uitslag wachtten kreeg ze weer een heftige aanval en zijn we (Monique, Marjon, Jan en ik) met spoed naar de kliniek gegaan. We dachten dat ze bij een volgende aanval mogelijk zou stikken. Daar aangekomen, stapte Nikita uit haar mandje op de behandeltafel en ze leek ineens weer aardig goed. De dierenarts vroeg of we zeker wisten dat we haar in wilden laten slapen, ze zei dat ze een gedeelte van de uitslagen terug had en dat ze een lichtpuntje zag. Wij kregen weer hoop, en Nikita ging weer mee terug naar huis.

Nikita's nieren werkten ook niet goed meer (waarschijnlijk ook uitzaaïngen) ze kreeg daar al geruime tijd medicatie voor. Kort nadat we haar wilden laten inslapen, moesten we haar nieren spoelen. De dierenarts had ons geleerd hoe we onderhuids vocht moesten toedienen. We hadden bij Ikea een tafeltje gekocht voor aan de muur, Jan had die maar ook een haak aan de muur gemaakt voor de infuusvloeistof zodat we haar goed zouden kunnen helpen. (op de goede hoogte) We hadden hoop dat ze ondanks haar ziek zijn, met de nodige zorg en medicatie nog een goed en langer leven zou mogen hebben bij ons. Maar midden in de nacht, na de tweede keer spoelen riepen de kinderen ons. Ze waren helemaal in paniek. Toen ik op hun kamer kwam hoestte Nikita en had het vreselijk benauwd, ze is gestikt..... Er was gebeurd waar we zo bang voor waren.... Het overlijden van Nikita was een vreselijke traumatische ervaring, vooral voor onze kinderen. Ongeveer veertien dagen na haar dood kregen we de uitslag van de onderzoeken. Nikita had longkanker door uitzaaïngen. Wij vinden het nog steeds erg dat wij ons gevoel niet zijn gevolgd en dat we haar, toen we bij de dierenarts waren om haar in te laten slapen, weer mee terug hebben genomen naar huis.

We kunnen alleen maar zeggen, dat we haar en ons zelf dit einde op deze afschuwelijke manier hadden willen besparen.

Terug naar: In Memoriam