Eur.Ch. Nikolajkin van Nienesburg

Nikki is geboren op 6 januari 1993 en is op Valentijnsdag 14 februari 2009 overleden.

Nikki was tien maand oud toen hij Jeffie voor het eerst heeft gedekt en precies op zijn 1e verjaardag is het eerste nestje van Jeffie en Nikki geboren. We hebben erg veel met Nikki geshowd en binnen twee jaar was hij Europees Kampioen. Nikki was net acht jaar oud toen wij hem hebben laten castreren en hij weer bij ons in huis is komen wonen.Toen onze dochter Jolanda een eigen huis kreeg vroeg zij of Nikki bij haar mocht komen wonen. Hij was de enige kat, maar moest haar aandacht wel delen met Mock Way en Ling Ling twee Engelse Buldoggen.

Nikki moest in het begin wel even wennen omdat hij geen honden gewend was, maar al snel ging het heel erg goed tussen die drie. Hij had het prima naar zijn zin en hij mocht aan een tuigje in de tuin als Jolanda ook buiten was. Toen Jolanda en Noël gingen verhuizen, kwam er een grote Boerboel bij. Wij stonden er versteld van, hoe snel Nikki aan de nieuwe situatie gewend was. Hij bleef op een gegeven moment gewoon staan als Gaia op hem af kwam. Hij was de baas...

Eind augustus 2008 besloten we om Nikki te laten inenten en hem te laten testen op zijn nierfunctie. De dierenarts heeft hem eerst grondig onderzocht en hij werd kerngezond verklaard. Hierop kreeg hij zijn enting tegen kattenziekte en -niesziekte. De dierenarts vroeg of we hem ook wilden laten testen op de werking van de schildklier. Jolanda en ik vonden dit een prima idee. En na ongeveer veertien dagen kregen we de uitslag, dat de schildklier perfect werkte en dat ook zijn nierfunctie prima in orde was.

Kort daarna begon Nikki ineens met zijn gezondheid te klungelen. Hij begon langzaam aan af te vallen en we zeiden tegen elkaar, wat raar; Nikki wordt ineens toch wel erg oud. En daarna viel hij van het één in het ander, een tranend oogje enz. Op een gegeven moment, eind november begin december werd het ineens kaal om zijn nageltjes en was het wat rood en opgezet. Op 5 december vroeg Jolanda of we naar Nikki wilden komen kijken, ze wilde met hem naar de dierenarts. Maar die avond was er geen spreekuur en we besloten te wachten tot na het weekend (5 dec. viel op een vrijdag). Jolanda maakte een badje met biotex en dompelde Nikki's voetjes daarin. Het werd zowaar beter.

Maar het begon na een paar dagen opnieuw en toen zijn we samen naar de dierenarts gegaan. Shirley (onze dierenarts) dacht aan een auto-immuunziekte en prikte bloed om het te laten onderzoeken. Op de terugweg naar huis, vielen er bij ons ineens bepaalde puzzelstukjes in elkaar. Ik meende ooit te hebben gelezen dat een enting bepaalde ziektes teweeg kan brengen. En omdat Nikki na de enting begon te klungelen ben ik gaan surfen op internet. En daar kwam ik inderdaad artikelen tegen waarin dat werd geschreven.

Na een tijd kregen we de uitslag, het was geen auto-immuunziekte, maar acute leukemie. (Niet de besmettelijke vorm waar katten op getest worden FeLV) Nikki zou nog één week tot één maand te leven hebben. We hadden de keus: we konden hem een chemokuur laten geven of hij zou prednison krijgen. Bij de laatste optie zou hij zeker een korter leventje hebben. Bij de eerste optie zou een bepaald percentage van de katten het eerste jaar overleven, weer een bepaald aantal daarvan twee jaar en na drie jaar zou het sowieso einde verhaal zijn. En natuurlijk is zoiets van te voren niet te bepalen. Je vraagt je dan af bij welk groepje Nikki zou horen. Stel hij zou het ondanks de kuren toch niet redde, wat doe je hem dan aan? Wij hebben dus gekozen om de tijd die hem nog restte, zo prettig mogelijk voor hem te maken. Hem nog zoveel mogelijk te verwennen met van alles wat hij lekker vond en hem zoveel mogelijk liefde te geven en een goede verzorging.

Wij snapten uiteraard totaal niet hoe een gezonde kat in een paar maand tijd van gezond, ongeneeslijk ziek kon zijn. Ik heb dit nog gevraagd aan onze dierenarts. Ze zei dat ze hem natuurlijk niet had getest op leukemie. Ik zei: dat klopt maar er waren ook totaal geen aanwijzingen dat hij ziek was. Want anders zou u hem zijn inenting ook niet hebben gegeven. Daar was ze het helemaal mee eens.

Thuisgekomen ben ik weer op internet gaan zoeken naar de link enten en acute leukemie. En ik heb het gevonden op een site. Nu wil ik niet zeggen dat hij de acute leukemie heeft gekregen door de enting, maar het zet je wel aan het denken. Wij laten onze oudere dieren niet meer enten na deze ervaring. Of het er nu wel van kan zijn gekomen of niet, wij vinden het wel heel erg toevallig allemaal.

Nikki kreeg dus prednison en een antibioticakuur en als snel knapte hij weer aardig op. Hij werd wel een beetje kieskeurig met eten, maar dat mocht. Hij kreeg alleen maar eten wat hij erg lekker vond. Zijn senior brokjes liet hij op een gegeven moment helemaal staan. Hij begon zelfs eerst weer meer te eten. Een tijdlang was er weinig aan hem te merken. Daarna begon hij langzaam achteruit te gaan. Hij was wel sneller moe. En als hij dan ging zitten omdat hij niet meer verder kon, pakte Jolanda hem op om hem te dragen naar de plek waar hij naar toe wilde. Hij ging de laatste week steeds harder achteruit en op zijn laatste dag (zaterdag) kwam hij niet meer uit zijn iglo. Hij at niet meer en hij dronk niet meer, hij was op....

Jolanda had de dag ervoor nog met de dierenarts gesproken en die zei dat er steeds meer organen uit zouden vallen bij Nikki en dat het niet gezegd was dat hij een zachte dood zou krijgen. Toen Jolanda me zaterdag dan ook vertelde dat het helemaal niet meer goed met Nikki ging en hij niet meer at en dronk heb Ik daarom een afspraak gemaakt, we hadden het liefst gehad dat Shirley thuis zou zijn gekomen om hem in te laten slapen. Maar er waren zoveel spoedgevallen, ze kon zich onmogelijk vrij maken om een huisbezoek af te leggen. Om kwart over negen mochten we komen. Thuis hebben we heel uitgebreid afscheid van ons mannetje genomen. Ik zag dat hij dorst had en we hebben hem nog water laten drinken. Volgens Jolanda zou hij dat echt niet meer doen, omdat hij de hele dag weigerde te drinken. Ik heb het erin gepraat, en hij dronk en dronk en dronk. Daarna nog één keer een schoteltje met gourmet gold voorgezet. Ook dat zou hij volgens Jolanda niet meer willen. Ik zei tegen Nikki: toe maar jochie, neem nog maar een hapje, lekkerrrrr lekkerrrr. Om mij een plezier te doen likte hij erover heen en nam hij een paar muizenhapjes. Daarna hoefde hij niet meer.

En toen kwam het moment dat we met z'n vieren in de auto zijn gestapt. Jolanda droeg Nikki in zijn iglo met daarom heen een deken zodat hij lekker warm zou blijven. Op de oprit miauwde hij één keer. Jolanda maakte de deken open en Nikki zette zijn voorpootjes op haar schoot. Wij aaiden hem en hij genoot. Het had ineens een opleving zeg maar. En dan vraag je je af of je er wel goed aandoet en of het echt zijn tijd wel is. Op een gegeven moment richtte hij zich op en keek naar buiten. Hij keek echt alle kanten op en alhoewel het donker was, zag hij blijkbaar nog genoeg. We kregen het idee dat het hem deed denken aan vroeger aan de ritjes naar de show. Dan mocht hij ook altijd los in de auto en dan keek hij ook altijd zo graag naar buiten.

Bij de dierenarts zaten wij nog een tijdje samen in de wachtkamer, ieder van ons aaide om beurten Nikki over zijn kopje. En toen waren we aan de beurt. Nikki was helemaal weggekropen in zijn iglo en voorzichtig haalde ik ons fragiele mannetje uit zijn iglo en legde hem op de deken. Eerst probeerde hij nog terug te kruipen. Maar hij bedacht zich en ging voor de iglo liggen en hij legde zijn kopje op mijn hand. Nadat Jolanda, Noël, Jan en ik nog een keer afscheid van hem hadden genomen vroeg de dierenarts onze toestemming om hem zijn spuitje te mogen geven. Ons mannetje was zo zwak, volgens ons was de vloeistof nog niet ingespoten of was hij al ingeslapen. We hebben hem in de deken gewikkeld en meegenomen naar huis. Hij heeft in zijn eigen kamertje op zijn mooie dikke kussen gelegen. Het was alsof hij sliep. Hij had zijn oogjes dicht en lag heel vredig. Op de maandagavond erna hebben we hem met z'n vieren in de tuin van Jolanda en Noël begraven.

Lieve Nikki we zullen je missen. En vooral Jolanda en Noël zullen jou missen, jou speciale manier van lopen. Tik tik tik, zoals ze jou iedere avond hoorden lopen door het huis. Ze konden precies horen in welke kamer je liep en altijd kwam je bij hun op de kamer om bij ze op bed te slapen. Jolanda is speciaal voor jou aan de andere kant van het bed gaan liggen, omdat jij altijd de gewoonte had via Noëls hoofd bij haar te gaan liggen. En misschien missen je hondenvriendjes je ook, al was het alleen maar omdat ze de laatste tijd vaak de restjes mochten opeten van het voer dat jij liet staan. Lieve Nikki, we hopen dat jij en je eerste liefde Jeffie het samen fijn zullen hebben op de plek waar jullie nu zijn. Heb het goed lieverd en dank je wel voor alle liefde die je ons hebt gegeven.

Terug naar: In Memoriam