Met Orlov had ik een hele speciale band, hij was echt mijn mannetje. Als ik bij hem ging zitten kwam hij altijd direct op schoot, hij kon zo heerlijk zijn nagels in je schouders zetten. Maar dat namen wij op de koop toe, wij wisten dat het zijn manier was om te zeggen hoe gek hij met ons was. Orlov was een knuffelkater eerste klas.

Een paar van onze buren waren niet blij met Orlov, Orlov kon nogal roepen, iets wat niet op prijs werd gesteld. Wij deden erg ons best om de buren tegemoed te komen, maar blijkbaar niet genoeg. Er werden regelmatig stenen naar hem gegooid. Als het erg was ging ik naar buiten en zei dan tegen Orlov: "zachtjes he?" En ik vergeet nooit weer dat hij dan zonder geluid ging miauwen. Alleen zijn bekje ging open en dicht.

Onze Orlov is vier jaar oud geworden, op 28 juli 2004 is hij overleden. Ik vergeet de avond voor zijn overlijden nooit weer. Toen wij hem bij de dierenarts opzochten, kwam hij eerst knuffelen daarna inspecteerde hij de hele ruimte nog. Hij was erg ondernemend. En toen hij weer in zijn kooi moest, ging hij voor de tralies zitten. Hij keek ons heel wijs aan met een blik in zijn ogen die we nooit vergeten. Het was alsof hij zei: het is goed.