Yevpraksiaya

Yevpraksiya is geboren op 11 maart 1990 en zij is overleden op 13 december 2007.

Yefpraksiya is 'de moeder' van onze cattery. Zij is als eerste rusje bij ons komen wonen toen ze twee jaar oud was. Yefpraksiya heeft samen met Nikolajkin en Romanov verschillende leuke nestjes gehad. De kittens van Jeffie waren altijd bijzonder zwaar bij de geboorte. Hun gewicht lag altijd tussen de 120 en 140 gram. Toen wist ik (nog) niet dat dit uitzonderlijk zwaar was. Als Jeffie was bevallen leek het altijd alsof er nog zes kittens geboren moesten worden. Ze kwam de eerste dagen bijna de kraamkist niet uit. Zelfs niet om op de bak te gaan. Ze was altijd een perfect lief en zorgzaam moedertje.

Jeffie heeft altijd duidelijk voor onze Roelien gekozen. Toen Roelien net voor haar studie in Groningen op kamers woonde en in de weekends thuis kwam konden wij aan Jeffie's gedrag merken dat Roelien in aantocht was, ze ging dan voor de deur zitten wachten. Soms wist ik niet eens dat en wanneer Roelien precies kwam, maar dan kon ik het aan Jeffie's gedrag zien. Toen Roelien zelf woonruimte kreeg mocht Jeffie bij haar wonen.

Op het moment dat Jeffie last kreeg van ouderdomskwaaltjes en intensieve verzorging nodig was, hebben wij haar weer naar huis genomen. Zodat wij haar zelf weer konden verzorgen en vertroetelen. Wij hebben de tijd die ze nog had zo aangenaam mogelijk voor haar gemaakt.

De kamer van Jeffie was voorzien van een airco die in de zomermaanden dag en nacht draaide. En in de andere jaargetijden draaide de luchtreiniger overuren. Zo kon ons meisje het goed volhouden. Jeffie was altijd heel enthousiast en als we bij haar kwamen sprong ze vrolijk rond, ze was dol op een snoepje en op haar schaaltje vlees. Knuffelen kon Jeffie als de beste, het liefst beet ze ons daarbij zachtjes in onze neus. Wij noemden dat liefdesbeetjes.

Iedere morgen en avond kreeg ze haar pufje flexotide (net als mensen met astma) en haar medicijnen verstopt in een brokje vlees. En om de zoveel tijd moesten we weer creatief zijn en iets heel anders bedenken, omdat ze dan ons foefje door had. We hebben haar medicijnen kitbits snoepjes verstopt en zelfs in smeerkaas. Af en toe at ze alles om de pilletjes weg en spuugde ze het tabletje weer uit.

En toen brak de dag aan dat we afscheid moesten nemen van de 'Moeder' van onze cattery. Op een gegeven moment ging het niet meer. Jeffie kreeg het steeds benauwder en je zag haar lichaampje zwoegen om adem te halen. Toch hadden wij niet de indruk dat hierdoor haar levensvreugde minder was geworden. Integendeel ze was tot op bijna de laatste dag een vrolijk en lief poesje. Ze was alleen een beetje in de war, de laatste maanden gebruikte ze haar mandje om in te plassen. En haar grote plastic mand om in te poepen. We gebruikten al langere tijd geen kattenbakkorrels meer voor haar maar keukenrol.

We verschoonden haar mand iedere keer als we zagen dat ze hem had gebruikt. Ik vond het erg als ik haar soms zag liggen in die mand op de dan schone keukenrol. Ik had zo'n lekker warm mandje voor haar staan. In de kattenbak had ik daarom maar een bontvachtje gelegd. Later kwam ik er pas achter dat een handdoek tussen het bontvachtje de urine opnam en dat het bontvachtje dan droog bleef en gelukkig ging ze hier dan ook heel vaak op liggen. Iedere morgen (en als het nodig was 's avonds) zette ik haar op de krabpaal en verzorgde haar vachtje, omdat ze zich al een tijdje niet meer zelf waste. Ik pakte dan een washandje en ging eerst met babyhaarlotion en daarna met een klein beetje babypoeder over haar vachtje. Daar genoot ze van, ze kon dan toch zo heerlijk spinnen. Het werd ook steeds moeilijker om steeds nieuwe lekkere dingen voor haar te bedenken en te kopen. Vond ze vandaag iets erg lekker dan kon ze het de volgende dag ineens niet meer willen. De laatste dagen was het heel erg moeilijk om haar de medicatie te geven die ze nodig had. Om de pilletjes achter in haar keel te duwen was geen optie, dat gaf veel te veel stress. Ze verzette zich dan zo hevig dat ze het daarna dubbel benauwd kreeg en dan pompte haar lijfje dubbel zo erg. Daarom probeerden we de pilletjes iedere keer te verstoppen in wat lekkers. En meestal lukte dat erg goed. Een week voordat we haar hebben laten inslapen zag ik dat ze ineens veel meer dronk dan normaal. En nadat haar urine was onderzocht bleek ze diabetes te hebben. We hebben besloten om geen bloed meer te laten prikken om vast te laten stellen hoeveel insuline ze eventueel nodig zou zijn. Ons meisje was op.... en de stress van het naar de dierenarts gaan en dan het dagelijkse prikken, dat wilden we haar niet meer aan doen. Op haar laatste dag wilde ze bijna niet meer eten, ik had vier schaaltjes neergezet met hetgeen ze normaal heel erg lekker vond. Zelfs een schaaltje gekookte koolvis. Maar daar nam ze maar een paar hapjes van. Het ging duidelijk niet goed met ons meisje en daarom heb ik overlegd met onze dierenarts dat ze bij ons thuis zou komen om Jeffie in te laten slapen. Toen Wendy de kamer binnen kwam, stapte Jeffie uit haar mandje en liep op Wendy af en begon te spinnen. Daarna kreeg ze eerst een dikke aai van Wendy. Het was net alsof Jeffie zei: zo ben je daar dan eindelijk.... Ik had het gevoel dat ze wist wat er ging gebeuren en dat het goed was. Ze mocht op mijn schoot en toen ze de injectie in haar buikje kreeg was ze direct buiten bewustzijn. Daar ben ik wel erg van geschrokken, dat had ik niet verwacht. Volgens de dierenarts was dit een teken dat Jeffie erg zwak was. Zwakker dan Jeffie zelf in de gaten had. En ook zwakker dan wij hadden gedacht. Een klein poosje later stopte haar hartje met kloppen en hield ik haar nog een tijdje op schoot. Ik voelde het laatste natte cadeautje van haar op mijn schoot. Maar dat deerde me niet. Mijn kleine schat was niet meer....

Deze laatste foto heb ik ongeveer een uur voor haar dood gemaakt. Het was de 'mooiste' foto. Onze Jeffie is naast Romanov haar tweede grote liefde in onze tuin begraven. (Haar eerste liefde was natuurlijk onze Nikki, maar die verkeerde toen gelukkig nog in goede gezondheid)

Terug naar: In Memoriam